او رفت تا من بمانم

او رفت تا بدانم    تنهایی را دوست ندارم

      مي شمارم لحظه ها را بي خيال

گاه در آشفته بازار دلم

 مي شوم تنهاي تنها بي خيال

 بي خيال با خود اما با تو من

   حرف هايي دارم اما بي خيال ...

اميد امدنت را به گور خواهم برد

و کس نمی داند

كه در فراق تو ديگر

چگونه خواهم زيست

چگونه خواهم مرد.

مي خواهم از گرفته هاي دلم برايت بگويم

از ابرهاي تيره اي که با نسيم خيانت به آسمان دلم آوردي

مي خواهم گريه کنم اما نمي توانم ...

مي خواهم تو را به ياد بياورم ...

اما افسوس ... گذشت دقايق چهره ات را از ياد من برده اند ! ...

 مي خواهم اولين ساعتي که نگاهم کردي را

به ياد بياورم ... اما افسوس ...

آخرين نگاه تلخ و سرد تو نمي گذارد ! ...

به ياد بياورم ... اما افسوس ...

مي خواهم از گرفته هاي دلم برايت بگويم

اما نه! دلم نمي آيد .....

                           مــــگــــه قـــلــب مـــن از ســنــگــه

خـــدایـــا مــــن کــــجــــا مـــیـــرم

                           کـــجــــای جـــــاده دلـــتــــنــــگــــه

                                 خوبی رو از یاد میبرم منم میشم مثل تو بد

از عشق تو سیر مییشم و میرم کنارت میذارم

                                 دیــگه نمــیگم بـخـدا از تـه دل دوستت دارم

و حالا لحظه هایم گرفتار سکوتی سردو غمگینند...

چشمانم نمیدانی چه غمگینند...

نمیدانم چه خواهد شد؟؟

پر از دلشوره ام بی تاب و دلگیرم...

کجا ماندی ؟که من بی تو هزاران بار در هر لحظه می میرم......

روزهایی بی او و بی هیچ اثری از او...

تنها رفتن...تنها ماندن...تنها با خود گریستن

ترسم از اینست که فقط من تنها باشم ! آرزوی تنها ماندن اگرچه شرم اور است

اما میخواهم که باشد

مثل آسمانی که امشب می بارد....

و اینک باران

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز كنم نگاهم كن و التماسم را در

 چشمانم بخوان قلبم به پايت افتاده است نرو لرزش دستانم و

 سستي قدمهايم را نظاره كن تنها تو را مي خواهم

 بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

 و بگذار دوباره در آغوشت

 به خواب روم

 نرو...

با خودم عهد کردم که به تو نیندیشم

نمیشود نمی توانم خیالت را از خاطرم محو کنم

وقتی اشک می ریزم شعر سهراب به خاطرم می آید

که می گوید:بهترین چیز رسیدن به نگاهی است

که از حادثه عشق تر است

و می خندم دانه های اشکم بر روی نوشته هایم می چکد

دفترم خیس میشودو برای چند لحظه آرام میشوم و

دوباره تو تمام ذهنم را پر می کنی

انکه دوستت دارد دوستش  نداری

انکه  دوستت دارد و  تو  دوستش داری

به رسم و ایین زندگانی به هم نمیرسید

و این  رنج است

زندگی یعنی این

خسته ام،بریدم،میخوام برم...رها بشم...برم و بمیرم!

نمیخوام باشم...درد دلام تمو می نداره...آه خدا جون رهام کن...رهام کن

دیوونگی بسه...عشق وعاشقی بسه...زندگی بسه...موندن بسه...سوختن بسه...مردن بسه...همه چی بسه دیگه

انگاری دارم غرق میشم نفسم بالا نمیاد...دارم خفه میشم...حالم بده

خدا بذار برم...دیگه بریدم...ته خط رسیدم...کو اون روزای خوشی که برام آرزو میکردن؟؟؟

از همه خسته ام...از زندگی...از موندن...از شکست...

بیزارم،متنفرم،از زندگی و بازیاش بدم میاد...خدااااااااااااااااااااا میشنوی صدامو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

روزای سیاهمو ببر گمشون کن...ببر تا نیان پیدام کنن...ببرشوووووووووووووووووون

دارم می میرم...

به چه میخندی تو؟به نگاهم که چه مستانه توراباورکرد؟یابه افسونگری چشمانت که مراسوخت وخاکستر کرد؟

به چه میخندی تو؟به دل ساده ی من میخندی که دگرتا ابدنیزبه فکرخودنیست؟

وگرنه بدان که از اول

مال تو نبوده است

شايد کسي را که با او خنديده ايد فراموش کنيد.

اما کسي را که با اوگريستيد

دوستت دارم حتی اگر به چشمان خیسم بخندی و بی خیال این باشی که دلم شکسته است.

دوستت دارم حتی اگر دلت سنگ باشد.عزیزم باور کن من به تو نیازمندم.

مرا باور داشته باش حتی برای یک لحظه هم که شده قلب من را با تمام وجودت حس کن.

تا تنهایی دوباره به ویرانه دلم نیامده تو بیا و قاب عکس زیبایت را در انجا بگذار.

برای یک لحظه فقط یک لحظه را احساس میکنم . میخواهم

سر روی شانه های مهربانت بگذارم تا دیگر از گریه کم نشوم تو مرا

به دیار بردی و دوستم داشتی پس بیا و باز در این راه

تلاش کن اگر اشکهایم را نداری در راه عشقی پاک تر و صادقانه تر

زیرا که من و تو ما شده ایم پس نگذار زمانه بیرحم دلهایی را که از هم

است را به درد آورد . دلم را به تو دادم و کلیدش را به سوی

آسمان خوشبختی ها روانه کردم. چه شبها که تا سحر به یادت با

دلتنگی به سر بردم چه روزها با خاطراتت نفس

کشیدم. پس تو ای سخاوت آسمانی من ....

مرا دریاب که دیوانه وار

   دوستت دارم

  به ياد شبي مي افتم که تو را ميان شمع ها ديدم.

  دوباره مي خواهم به سوي تو بيايم.تو را کجا مي توان ديد؟

  در آواز شب اويز هاي عاشق؟

  در چشمان يک عاشق مضطرب؟

  در سلام کودکي که تازه واژه را آموخته؟

  دلم مي خواهد وقتي باغها بيدارند،براي تو نامه بنويسم.

  و تو نامه هايم را بخواني و جواب آنها را به نشاني همه ي غريبان جهان بفرستي.

  اي کاش مي توانستم تنهاييم را براي تو معنا کنم و از گوشه هاي افق برايت آواز
  بخوانم.

  کاش مي توانستم هميشه از تو بنويسم.

  مي ترسم روزي نتوانم بنويسم و دفترهايم خالي بمانند و حرفهاي ناگفته ام هرگز به
  دنيا نيايند.

  مي ترسم نتوانم بنويسم و کسي ادامه ي سرود قلبم را نشنود.

  مي ترسم نتوانم بنويسم وآخرين نامه ام در سکوتي محض بميرد وتازه ترين شعرم به تو
  هديه نشود.

  دوباره شب،دوباره طپش اين دل بي قرارم.

  دوباره سايه ي حرف هاي تو که روي ديوار روبرو مي افتد.

  دلم مي خواهد همه ي ديوارها پنجره شوند و من تو را ميان چشمهايم بنشانم.

  دوباره شب ،دوباره تنهايي و دوباره خودکاري که با همه ي ابر هاي عالم پر نمي شود.

  دوباره شب،دوباره ياد تو که اين دل بي قرار را بيدار نگه داشته.

  دوباره شب،دوباره تنهايي،دوباره سکوت،دوباره من و يک دنيا خاطره...